f

Moe maar voldaan!

Zomaar een middag in het Open Huis van de stadskerk St. Cathrien.

Op een middag in de maand februari fiets ik op mijn gemak naar de St. Cathrien: ik heb die middag dienst als gastvrouw van het Open Huis.

Bij aankomst eerst eens kijken in de Ontmoetingsruimte, daar waar de broodmaaltijd door onze gasten wordt genuttigd. Het is altijd weer afwachten op hoeveel gasten we daarbij moeten rekenen. Deze keer zijn alle beschikbare plaatsen bezet, en mijn collega’s van de ochtenddienst - meestal vier personen - hebben het zo te zien nog erg druk. Dan is het dus eerst even meehelpen om een en ander af te ruimen, de afwasmachine in te ruimen om zo alles in orde te hebben voor de komst van de middaggasten.

Aan de slag voor het middagprogramma
Mijn collega is er ook al: we zijn met z’n tweetjes ingeroosterd. Een van de eerste dingen die ons vervolgens te wachten staat is het logboek inzien: van belang is immers te weten wat er zich zoal speelt. Koffie en thee worden weer aangevuld voor de nieuwe gasten die straks worden ontvangen.
’s Middags ontvangen wij ook een aantal personen die een afspraak met het Steunpunt voor Materiele Hulpverlening hebben. Voor velen betekent dit ook een ‘spannende tijd van wachten’; een kopje koffie of thee. Soms kan een luisterend oor wel helpen om deze wachttijd enigszins te bekorten.

"Vaste dagopvang?!"
Sinds kort hebben we gedurende de middag een nieuwe vaste gast in ons midden: een rolstoel gebonden, zeer gehandicapte vrouw. Haar ‘vaste dagopvang’ is opgeheven, en… ze houdt zo van een gezellig praatje, van mensen om zich heen! Er werd een beroep op ons vrijwilligers van het Open Huis gedaan: haar gedurende de middag op te vangen. Er volgde overleg met de vrijwilligers, en de uitslag van dit overleg: zij is meer dan welkom!
Wel moesten er goede afspraken worden gemaakt met haar begeleider in verband met haar komen en haar vertrek op een later moment.

Nu is zij het stralend middelpunt in de ontmoetingsruimte. Zij is dol op puzzelen.
Eén van onze andere vaste gasten, een rusteloze vrouw, ziet er slecht uit, en daar maken wij ons zorgen over.
Als deze vrouw normaal binnenkomt vraagt ze om een glas thee, drinkt dit glas snel gedeeltelijk leeg om daarna weer te verdwijnen.

Op deze middag vond een klein wonder plaats. Tot onze verbazing ging de vrouw naast de rolstoel van onze nieuwe gast zitten en begon haar te helpen met het leggen van een ingewikkelde puzzel. Wat ons als vrijwilligers moeilijk lukt, zagen we hier gebeuren: deze twee vrouwen maakten echt contact met elkaar.

En zo kan het voorkomen dat je - na het beëindigen van je dienst - moe, voldaan en blij naar huis fietst!

Gastvrouw Joke