f

Bezinning

Bezinnende gedachte bij de lezingen van zondag 26 april

Kerk in progressie, vooruitgang

Afgelopen zondag vierden samen met de Kerk wereldwijd de zondag van de Goede Herder. Een bijzondere dag waarop we ook speciaal hebben gebeden voor nieuwe priesters, die alleen geschonken kunnen worden door de éne Herder. Hieronder een korte bezinning uitgaande van de preek van zondag 26 april

Ruim een week moest ons kabinet praten over de vraag of het nu wel of niet nodig is om bed, bad en brood te geven aan mensen die sowieso als niets (meer) hebben; geen (t)huis, vaak geen familie en ook al geen officiële status. Wij zijn toch het land waar je gegarandeerd kunt rekenen op de zorg van je medemens, de zorg in deze van de staat...?
Dat leek anders uit te pakken.

Die intense zorg voor de naaste in nood is wel tekenend voor heel het evangelie. Jezus spreekt in het 010herderevangelie (Joh. 10) over het prachtige begrip “pastor” en dan wel in zijn geheel toegepast op zichzelf. De woorden “Herder” en “kudde” (schapen) zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Een oud beeld dat inmiddels uit ons landschap zo goed als verdwenen is. Iemand die zich inspant om de beste weide te vinden voor de schapen en ze daar naartoe ook voorgaat. Een mooi beeld. Maar zijn wij daar nog wel zo aan toe: vergeleken worden met een kudde schapen? Soms lijkt het alsof we de schapen geen schapen meer (willen) zijn en de oorspronkelijke kudde volledig uit elkaar gedreven is. Waar is de herder en waar de schapen?? Waar die elementaire verhouding te vinden? In het hart van de Kerk, waar de Goede Herder zich bindt aan de kudde en Hij er Persoonlijk voor zorgt dat het één kudde wordt.

Hij is de Goede Herder, van Wie het waarachtige herderschap uitgaat. Nu kennen wij al heel veel jaren het begrip “pastor”. Velen gingen functioneel met die titel aan de haal. Mensen spreken mij ook aan met pastoor/pastor. Klopt dat dan wel? Wij zeggen dat Christus de éne Herder van de éne kudde, zijn kudde, is.
Het aanspreken van priesters met de titel pastor is niet de persoonlijke functie of positie, maar is de directe verwijzing in die gewijde priester naar de éne Pastor bij uitstek, de Pastor Bonus <<Goede Herder>>. Zij zijn er om Christus’ spreken en handelen te betekenen en daarmee Christus’ aanwezigheid te duiden op de wijze die Hij aan de leerlingen heeft toevertrouwd.
Vanuit dit besef bidden wij onophoudelijk om nieuwe leerlingen van de Heer, nieuwe priesters, die niet uit zijn op eigen positie, aanzien of anderszins. We bidden dat de Heer het hart van jonge mensen van nu weet te raken om allereerst Hem, de Goede Herder is, te volgen, te vergezellen om Hem uiteindelijk ook – op bijzondere wijze - midden in de wereld van nu aanwezig te stellen. Dan maakt de Kerk vanuit het hart, vanuit haar wezen, nieuwe progressie midden in de wereld.

Pastoor René Wilmink

 

Bezinning voor de Goede Week 2015

Hét uur

De Goede Week is begonnen. Het is de belangrijkste week in het hele jaar. Palmpasen, de blijde intocht van Jezus in Jeruzalem hebben we al herdacht. We hebben het volledige lijdensverhaal gelezen en overwogen. Zo vieren we deze week het uur waarover Jezus meerdere keren heeft gezegd: “Dit is mijn uur”. Deze week mogen wij op speciale wijze met Christus meetrekken om “zijn uur“ te gedenken.

Avond van Barmhartigheid
Dinsdagavond 31 maart zullen we ons tijdens “de Avond van Barmhartigheid” (Sint Joriskerk, 19.00 uur) opnieuw naar God keren, die de volkomen barmhartigheid is. Tijdens deze viering zullen we het evangelie van de Verloren zoon horen en de indrukwekkende barmhartige vader leren kennen. Hij die verloren was is terug, die dood was is weer levend. In de nabijheid van God komen wij weer tot leven. Tijdens deze avond zijn de priesters van het pastorale team aanwezig om persoonlijk het sacrament van verzoening toe te dienen.

Witte Donderdag 020wittedonderdag
Deze avond brengt ons in de zaal van het Laatste Avondmaal. Jezus viert met zijn leerlingen het Paasmaal, maar nu als het nieuwe altijddurende verbond! Hij wijst alvast vooruit naar de Goede Vrijdag, de dag waarop Hij zichzelf volledig zal geven, zonder enige reserve. De Witte Donderdagviering wordt speciaal getekend door het element van de voetwassing. Jezus’ handeling tekent zijn dienstbaarheid en daartoe roept Hij ook zijn leerlingen op. De Witte Donderdagplechtigheid eindigt met het overbrengen van het Allerheiligste: de geconsacreerde hosties worden overgebracht naar een rustplaats als teken dat we met Hem meegaan naar de Hof van Olijven om te waken. De Kerk blijft open voor aanbidding om in de stilte met Hem te bidden en te waken....

Goede Vrijdag
Dit is de dag van Jezus’ lijden en sterven. Hij wordt in de heilige stad – Jeruzalem – veroordeelt door een schijnproces. De rede van de veroordeling tot de dood is: zijn Koningschap, dat niet van deze wereld is. Jezus wordt als een rover behandeld en aan het kruis genageld, buiten de stad, op de plaats die ”schedel” (Golgotha) heet. Het is de plaats van de dood. In volstrekte verlatenheid brengt hij het laatste uur door voor zijn dood, enkele in de liefdevolle nabijheid van de vrouwen en één van zijn leerlingen: Johannes.
In de liturgie vieren we drie delen: we overwegen het lijden en sterven van Jezus in de Dienst van het Woord, dan volgt de verering van de Gekruisigde in het centraal stellen van het teken van het Heilig Kruis en wordt de heilige communie uitgereikt.
Daarna wordt het stil. Het sterven van Hem die ons Licht en ons Leven is maakt het stil... Hij gaat tot in de diepste diepten van de dood.

Stille Zaterdag
Deze dag wordt inderdaad getekend door <<STILTE>>. In stilte waken bij het graf. Voor ons is het de plaats van doodse stilte, plaats van uitzien naar de overwinning op de dood door Hem die het Leven is.

020stillezaterdagIn de donkerte van Stille Zaterdag op Paaszondag begint licht van de verrijzenis te schijnen. De vondst van het lege graf wordt gevierd. Heel ons leven mogen we herijken aan het Licht van Hem die de dood heeft overwonnen: het nieuwe Paasvuur wordt gezegd en daaraan wordt de nieuwe Paaskaars met het jaartal 2015 ontstoken! Het Licht van Christus mag schijnen in onze tijd, in ons leven! Ons geloof is een Paasgeloof, geloof in Hem die uit de dood is opgestaan. Daarom hernieuwen wij in deze plechtigheid onze doopbeloften, belijden met nieuw elan ons geloof, worden we besprenkeld met het nieuwe doopwater als herinnering aan onze doop – of worden kandidaten in deze plechtigheid gedoopt – en vieren we de eucharistie: de gedachtenis aan Christus’ lijden en sterven en verrijzen!

Mag de weg van de Drie Heilige Dagen (Triduüm Sacrum) ons werkelijk dichterbij de Christus brengen en zo ook als zijn corps meer tot eenheid binden! Vier de dagen mee in de kerk in uw eigen stadsdeel; van harte welkom!!

Van harte wens ik ik u een intense en vernieuwende Goede Week, meegaan met Zijn Uur!

Pastoor René Wilmink

 

Bezinnende gedachte bij de lezingen aan het begin van de veertigdagentijd

Realiteitszin herstellen
Carnaval is net voorbij en met Aswoensdag hebben we een stevig begin gemaakt met de voorbereiding op Pasen: het geven aan de armen (zonder dat rond te bazuinen), bidden en vasten vormen de drie pijlers voor de belangrijkste tijd van het jaar. De oproep van God die we in de Bijbel herhaaldelijk vinden luidt “Keert tot Mij terug!”Daar kan geen misverstand over bestaan, dat het hier gaat om een persoonlijk toekeer naar God die ons leven hersteld. Hebben wij dan herstel nodig?? En op welk gebeid dan??

Drie basiswoorden vormen de veertigdagentijd het geven van aalmoezen, vasten en bidden. Deze drie werken zijn vernieuwend en zuiverend voor onze relatie met God, met elkaar en herstellen onze innerlijke vrede. We gaan ze aan de hand van evangelie van Aswoensdag (Mattheüs 6,1-6.16-18) kort belichten.
Jezus spreekt daar over een grondhouding: doe de dingen die je doet niet voor het oog van de mensen. Geven aan de armen laat het een dienst uit liefde voor de armen zijn en doe dat niet theatraal om complimentjes te ontvangen onder het motto: “wat ben jij toch goed”. Eerlijk is eerlijk dan zou het gaan om het voeden van je eigen zelfgenoegzaamheid en dat is een probleem van elke tijd. Het moet om, terug naar God. Dat bereik je niet door jezelf alleen maar op een sokkel te zetten met de sluimerende gedachte dat je alles geweldig doet en de ander vooral aan jou een voorbeeld moet nemen. Hoe zou je vanuit deze houding überhaupt groei kunnen doormaken, als alles al perfecte en heilig is?
Wij zijn niet de maatstaf van goedheid. Dat is God zelf, die in Christus het bewijs van zijn oneindige goedheid heeft geleverd. Geef aan de armen, de behoeftigen, zonder dat je het opschrijft, zonder het terug te verlangen en maak er geen praat van. Echt geven aan hen die het nodig hebben is niet voor pers of om je eigen ego op te poetsen. De basisreden is: om wille van de liefde van Christus!

Bidden

Het tweede woord “bidden” is in onze tijd, in onze cultuur, voor de meeste christenen in ieder geval geen item waar men uitgebreid melding van maakt in de eigen netwerken. Misschien vinden we eerder het omgekeerde: we zeggen liever niet dat we bidden, want doet toch niemand. Men schaamt zich bijna daar iets over te zeggen. Dat is vreemd. Als wij in onze cultuur het woord bidden en vasten horen, dan betekent dat voor velen een directe associatie met de Islam: zij bidden en vasten. Christenen dan niet? Nou en of!
Bidden is inderdaad niet technisch, niet functioneel en daarom is het bij velen een niet besproken thema. Dat kunnen we deze vastentijd veranderen. Maak tijd en ruimte in je eigen leefomgeving, in je huis om te bidden. Kies een vats moment (‘s avonds) om eens – liefst samen – 7 minuten echt te bidden. Maak daarvoor een kleine ruimte vrij. Plaats een kruisbeeld met een kaarsje, leg er een bijbel neer en misschien een klein gebedenboek en begin gewoon. 7 minuten op een dag. Dat is toch niet veel. Begin eraan en stop niet na vijf dagen, omdat je dan misschien denkt “ik ben het niet gewend, het voelt nog vreemd etc. Zet nu eens gewoon deze ruim zes weken door. Niet stoppen, maar echt bidden. Niet voor het oog van de mensen, maar in de stilte, in het verborgene, om je zo (opnieuw) te richten naar God, die ons echt kent en “in het verborgene ziet”. Het geeft ons tevens de uitstekende mogelijkheid om te bidden voor de vrede, elke dag opnieuw. Velen doen dat en waarom zouden wij ons niet aansluiten?

Vasten

Dan het derde woord: vasten. Wanneer doen we dat? NU!
Achterwege laten wat niet noodzakelijk is, terug naar de basis. Dat hoeft niet alleen eten te zijn (wat trouwens ook een grote aanrader is), maar dat kan ook betekenen dat we onnuttige acties achterwege laten. Dingen die ons dagelijks programma vullen, maar die er niet echt toe doen. Acties die het contact met God en met de naaste niet echt voeden. Zou er niet meer ruimte komen voor gebed en de aandacht voor naaste. Dat heeft beslist effect – zelfs na de korte periode van zes weken.... We krijgen nieuw zicht op de realiteit, op wat ons leven hier en nu – in het licht van Gods nabijheid – werkelijk is.

Van harte een goede vernieuwende veertigdagentijd gewenst!

Pastoor René Wilmink